Πλέον στο νηπιαγωγείο δίνουμε πολύ μεγάλη έμφαση στην προσπάθεια να αποκτήσουν τα παιδιά μας βαθιά περιβαλλοντική συνείδηση. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπον, οι τάξεις Κρικ και Κορνήλιος του νηπιαγωγείου συμμετείχαν για μια ακόμη φορά  στο κάλεσμα της παγκόσμιας περιβαλλοντικής κινητοποίησης  Fridays For Future την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου.

Για την ιστορία, οι δράσεις του διεθνούς κινήματος Fridays for Future ξεκίνησαν το 2018 στη Στοκχόλμη και πήραν παγκόσμιες διαστάσεις. Πρόκειται για μαθητικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κλιματική κρίση. Από τον Μάρτιο του 2019 η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά σε αυτές, με πλήθη μαθητών να διαδηλώνουν σε διάφορες πόλεις της χώρας.

Ήδη από την αρχή της χρονιάς τα παιδιά του Κρικ και του Κορνήλιου εμβαθύνουν σε περιβαλλοντικά ζητήματα, συνειδητοποιώντας τις απειλές που αυτό δέχεται και σκεπτόμενα πιθανές λύσεις. Η ανακύκλωση των αποβλήτων, η κομποστοποίηση, οι δράσεις καθαρισμού ακτών στις οποίες συμμετείχαν τα παιδιά, αλλά και η προβολή στιγμιότυπων από μαθητικές διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο, έχουν προετοιμάσει το έδαφος για την ενεργή συμμετοχή τους στο εν λόγω κίνημα.

Με τον ίδιο τρόπο, την εβδομάδα πριν την δράση τα παιδιά κλήθηκαν να σκεφτούν τι προβλήματα αντιμετωπίζει το περιβάλλον. Οι απαντήσεις που έδιναν «Τα σκουπίδια στους δρόμους και στις παραλίες» «Οι φωτιές που καίνε τα δάση» «Οι άνθρωποι που πληγώνουν την καρδιά της γης» «Τα ζώα που τρώνε σκουπίδια και πεθαίνουν» «Τα δέντρα που κόβουμε για να φτιάξουμε το χαρτί» έγιναν αφορμή για να προτείνουν στη συνέχεια λύσεις. Παρότρυνα τα παιδιά να μεταφέρουν τις ιδέες και τις σκέψεις τους στον υπόλοιπο κόσμο και κάπως έτσι καταλήξαμε στην προετοιμασία των πλακάτ.

Ολοκληρώνοντας τα πανό, φωνάξαμε τα συνθήματα που αναγράφονταν σε αυτά και οργανώσαμε τη δική μας διαδήλωση για την επόμενη μέρα.

Το πρωινό της Παρασκευής 29/11, ο Κρικ και ο Κορνήλιος ένωσαν τις δυνάμεις τους και αφού έκαναν μία μικρή προθέρμανση τα συνθήματα, ξεκίνησαν από το σχολείο αποφασισμένοι να ευαισθητοποιήσουν τους κατοίκους της Κυψέλης.

Διασχίσαμε τους δρόμους γύρω από το σχολείο, κρατώντας πανό και διαδίδοντας τα μηνύματα που ανέδειξαν τα παιδιά. Κάποιοι γονείς ακολούθησαν το παράδειγμα των παιδιών τους και μας συνόδεψαν, φωνάζοντας συνθήματα. Επιστρέφοντας στο σχολείο άκουσα την Α. να λέει στα υπόλοιπα παιδιά: «Έπρεπε να το πούμε και σε άλλες γλώσσες, για να το καταλαβαίνουν πιο πολλοί». Την ίδια στιγμή η Μ. μου εξέφρασε μία ακόμη σκέψη: «Γιατί καθίσαμε τόσο λίγο; Άμα καθόμασταν και άλλο θα μας άκουγε όλη η γειτονια». Τόσο ο παλμός της διαδήλωσης, όσο και αυτά που άκουγα, επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι τα παιδιά είχαν συνειδητοποιήσει τον σοβαρό σκοπό της κινητοποίησης, αλλά και τις διαστάσεις της περιβαλλοντικής κρίσης.

Σε κάθε περίπτωση, η συμμετοχή μαθητών σε ειρηνικές διαδηλώσεις είναι ιδιαίτερα θετικό γεγονός και ενισχύει την διαδικασία εμπλοκής των νέων παιδιών στις αποφάσεις και τους θεσμούς που επηρεάζουν τη ζωή τους.

Μέσω της ενεργούς συμμετοχής στην πραγματική ζωή, τα παιδιά ενδυναμώνονται και αποκτούν ζωτικό ρόλο τόσο στην διαχείριση της προσωπικής τους ζωής, όσο και στην ανάπτυξη των κοινοτήτων που διαβιούν.

Επιπλέον, αυτός είναι ένας τρόπος για να εμπεδώσουν τα παιδιά την κουλτούρα της δημοκρατικής συμμετοχής και να αναπτύξουν τη δική τους ατομικά επιλεγόμενη στάση απέναντι σε αυτήν. Η υποστήριξη των ενηλίκων στις κινητοποιήσεις των παιδιών είναι σημαντική, προκειμένου αυτά να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον σ΄ ένα βιώσιμο και υγιές περιβάλλον.

Το άρθρο Μεγαλώνοντας σκεπτόμενους πολίτες εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Στις αγκαλιές των ανθρώπων αυτών μεταμορφώθηκαν και τα πέντε παιδιά μας – ακόμα και το μικρότερο πρόλαβε να αλλάξει από μωρό σε ανθρωπάκι. Το σχολείο έκανε αθόρυβα και με συνέπεια αυτό που υποσχέθηκε: βοήθησε τις κάμπιες να γίνουν οι πεταλούδες που έκρυβαν μέσα τους.

Ο Παντελής που φέτος ξεκινά στο Γυμνάσιο, στα δύσκολα ανοίγει τον φάκελο με τις εργασίες του Νηπιαγωγείου! H Δανάη έχει πάντα κρεμασμένη στο γραφείο της την ταυτότητα του παλαιοντολόγου που έφτιαξε κάποτε με τη Χαριτίνη και τη Νεφέλη, ο Διονύσης καμαρώνει ακόμα για το γλυπτό του Ποσειδώνα που έφτιαξε μετά τη γνωριμία με τη σπουδαία Ναταλία Μελά, η Μαρίνα που ο κορονοιός σημάδεψε τη χρονιά του Νηπιαγωγείου έμαθε να διαβάζει χωρίς να της δείξουμε τίποτα (νωρίτερα από όλα τα αδέρφια της) και θεωρεί το δάσος της Καισαριανής το πιο όμορφο μέρος του κόσμου κι η Μαριλένη τρέχει χαρούμενη κάθε πρωί να πάρει την τσάντα της και να ξεκινήσει για το σχολείο.

Μέσα σε τούτα τα 11 χρόνια οι ζωές μας άλλαξαν πολύ. Μεγαλώσαμε, αποχαιρετήσαμε  αγαπημένους ανθρώπους, κερδίσαμε και χάσαμε αμέτρητες μάχες κι η Dorothy ήταν πάντα η σταθερά μας. Κι εκείνη μεγάλωσε κι ωρίμασε, έκρυψε τα κόκκινα τακούνια, απέκτησε μεγαλύτερο χώρο, περισσότερους ανθρώπους κι άλλαξε τη ζωή πολλών οικογενειών. Της χρωστάμε αξέχαστα απογεύματα με γιορτές στην αυλή του σχολείου, στην Τεχνόπολη, στο Βios, στην αυλή του Μουσείου Μπενάκη, στο δάσος της Καισαριανής, στο ΟΑΚΑ. Της χρωστάμε φοβερές μέρες συνύπαρξης παιδιών και γονιών. Της χρωστάμε μια ολόκληρη γειτονιά, αφού για χάρη της μετακομίσαμε. Της χρωστάμε την Πλεύση που ο αποχαιρετισμός της μας είναι εξίσου δύσκολος. Της χρωστάμε τους φίλους μας, φίλους σπουδαίους που τα παιδιά μας μεγάλωσαν μαζί. Και πάνω από όλα, της χρωστάμε την πίστη στα θαύματα.

Για όλα αυτά και για άλλα τόσα που δεν μπορούμε να περιγράψουμε την αποχαιρετούμε με πολύ μεγάλη συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη. Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας! Αναστασία, Μαρία, Νίκη, Δέσποινα, Ευαγγελία, Τζένη, Ειρήνη, Νεφέλη, Κατερίνα, Χαριτίνη, Ιωάννα, Χρύσα και Σταυρούλα , κυρία Ρούλα που οι γεύσεις σας παραμένουν άφταστες, κύριε Γιάννη και κύριε Γιώργο σας θεωρούμε οικογένεια.

Ντανιέλα και Γιάννη, σας ευχαριστούμε πολύ για όλο αυτό το μοναδικό ταξίδι. Μας ανοίξατε την πόρτα του σχολείου σας και μας επιτρέψατε να γίνουμε κοινωνοί της πιο μαγικής παιδικής ηλικίας. Καλή συνέχεια στη σπουδαία δουλειά σας και καλή αντάμωση σε καιρούς φωτεινότερους. Δηλώνουμε και οι 7 περήφανα Dorotheans κι αυτό είναι τίτλος τιμής!

Με όλη μας την αγάπη!

Μανόλης, Χρυσούλα, Παντελής, Δανάη, Διονύσης, Μαρίνα, Μαρία-Ελένη

(Η πραγματική αμοιβή για ένα σχολείο έρχεται όταν μια οικογένεια που είναι κοντά σου για έντεκα συνεχόμενα χρόνια, νοιώθει την ανάγκη να σε αποχαιρετήσει αυθόρμητα με ένα συγκινητικό και όμορφο κείμενο.

Χρυσούλα & Μανόλη, ήταν μεγάλη τιμή για το σχολείο η αγάπη & η αφοσίωσή σας.

Μας εμπιστευθήκατε πέντε παιδιά και γίνατε αναπόσπαστο και θεμελιώδες κομμάτι της Dorothean κοινότητας. Θα σας νοιώθουμε πάντοτε οικογένεια. Ενα τεράστιο ευχαριστώ για όσα ζήσαμε μαζί και άπειρες ευχές για ένα υπέροχο και λαμπρό μέλλον!)

Το άρθρο Το σχολείο έκανε αυτό που υποσχέθηκε: βοήθησε τις κάμπιες να γίνουν οι πεταλούδες που έκρυβαν μέσα τους εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Πιο πάνω μπορείτε να δείτε τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα της Ερευνας Ποιότητας ανάμεσα στους γονείς του σχολείου μας για την Αξιολόγηση των Υπηρεσιών που προσφέρουμε, τον Aύγουστο του 2022.

Λάβαμε 112 συμπληρωμένα ερωτηματολόγια από όλα τα τμήματα του σχολείου μας και ο συνολικός Μέσος Ορος Ικανοποίησης Γονέων ήταν 95.22% (μ.ο. βαθμολογίας 4.76 με αριστα το 5).

Ευχαριστούμε τους γονείς του σχολείου μας για την αγάπη και την εμπιστοσύνη.

Οποιοι/ες θέλετε να δείτε αναλυτικά και τα επιμέρους αποτελέσματα ανά τμήμα, μπορείτε να μας το ζητησετε στο info@dorothy-snot.gr

Ενα χαρακτηριστικό του σχολείου μας είναι η πολύ δυνατή σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις οικογένειες και εμάς! Είμαστε πολύ χαρούμενοι και υπερήφανοι για αυτό και παραθέτουμε εδώ μερικά από τα πιο όμορφα κείμενα & σχόλια που έχουμε λάβει:

«’Εχε το νου σου στο παιδι, υπερασπισου το παιδι, γιατι αν γλιτωσει το παιδι, υπαρχει ελπιδα.»Αυτοι είστε για μένα και αυτή την υπόσχεση δε θέλω να ξεχάσετε ποτέ! Σας αγαπώ, σας ευχαριστώ…θα μας λείψετε!»

Άννα, μαμά Αριάδνης

«Αυτή η συνεχής σας εγρήγορση σε όλα τα επίπεδα είναι που κάνει κάθε χρονιά σε όποιο τμήμα να είναι μια συνεχής γιορτή για τα παιδιά μας!»

Ολγα, μαμά Έλλης

«1. Ο χρόνος και η διαδικασία προσαρμογής των παιδιών. Είναι πολύ σημαντικό και καθησυχαστικό για τους γονείς να νιώθουν ότι το παιδί παίρνει τον χρόνο που χρειάζεται για να προσαρμοστεί στη νέα συνθήκη.

2. Η μεγάλη αγκαλιά που παίρνουν τα παιδιά από την ώρα που τους αφήνεις στην πόρτα, μέχρι την ώρα που έρχονατι στο σπίτι.

3. Η life-derived learning φιλοσοφία του

4. Το γεγονός ότι τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως “κανονικοί” άνθρωποι με τη δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα.

5. Το γεγονός ότι συμβάλλετε στη διαμόρφωση μιας ισχυρής, ξεχωριστής, ελεύθερης προσωπικότητας, που αν και “δυσκολεύει” εμάς τους γονείς πολλές φορές, είναι μεγάλο δώρο για ένα παιδί. Και αυτή η προσωπικότητα διμορφώνεται με κοινωνική και συλλογική συνείδηση»

Τζουλιάνα, μαμά Μάριου & Ανδρέα

«Το σχολείο είναι οι άνθρωποί του. Από τις δασκάλες μας, τους συνοδούς, οδηγούς, παιδαγωγούς δραστηριοτήτων όλοι πραγματικά ήταν εξαίρετοι. Η Ιωάννα και η Χαριτίνη super στην καλύτερη χρονιά της Έλλης στο σχολείο και πραγματικά δεν έχουμε λόγια. Η Κλαίρη ήταν φανταστική και όχι μόνο φέτος αλλά και με το covid πραγματικά μας έκανε όλους να μιλάμε για το ποσό πολύ προσπάθησε και προσαρμόστηκε (αγγλικά μέσω τηλεκπαίδευσης / πασχαλινό event, αλλά και όλα αυτά τα χρόνια). Αγαπημένος Σεραφείμ άψογος σε όλα (εκδρομή, outdoor). Τα outdoor/ εκδρομές είναι μια μεγάλη κατάκτηση του σχολείου που πρέπει να συνεχιστεί και μπράβο παρά τον covid για την προσπάθεια με Θανο κτλ.

Μετά από 4 χρόνια Dorothy Snot, πραγματικά η κόρη μας κέρδισε τα μέγιστα από ένα μοναδικό σχολείο αλλά και εμείς βρεθήκαμε σε μια δυναμική κοινότητα που μας ωφέλησε σαν γονείς και στην εξέλιξη μας.»

Κωστής, μπαμπάς Ελλης

«Δεν θα ήθελα να αλλάξει τίποτα! Κάνετε όλοι καταπληκτική δουλειά. Η εξέλιξη που είδα στην Αθηνά αυτόν τον χρόνο ήταν άνω των προσδοκιών μου. Αξιοσημείωτο ότι πρώτη χρονιά σε σχολείο και τόσο συχνής επαφής με άλλα παιδάκια και αναγκάστηκε να απουσιάσει από το σχολείο λόγω ασθενείας ελάχιστα, πράγμα που σημαίνει ότι όχι μόνο εσείς αλλά και όλη η σχολική κοινότητα αντιμετωπίζει με σοβαρότητα την τήρηση των υγειονομικών πρωτοκόλλων COVID και μη.»

Ασπα, μαμά Αθηνάς

«Αυτό που θαυμάζω και αγαπω σε αυτό το σχολείο, εκτός ότι είναι ανθρωποκεντρικό, έχει και μια ακόρεστη αγάπη στην εξέλιξη, στην μάθηση, στην εξερεύνηση. Εμφυτεύετε στα παιδιά αυτήν την ανάγκη, το αναγνωρίζω και στα δικά μου. Σας ευχαριστούμε πολύ για ότι κάνετε!»

Σοφία, μαμά Δανάης & Γιώργου

«Η βασική φιλοσοφία που σχετίζεται με την δημιουργία αυτόνομων προσωπικοτήτων, το problem solving και την επαφή με τη φύση. Η αίσθηση ότι, παρά το αυξανόμενο μέγεθος του σχολείου, τα παιδιά ανήκουν σε ένα ζεστό περιβάλλον, που τα προσέχουν, τα ξέρουν, και γενικά νιώθουν άνετα, σαν στο σπίτι τους.»

Λεωνίδας, μπαμπάς Μυρτούς

«Να μην αλλάξει τίποτα!! Είναι το πιο υπέροχο σχολείο!»

Δανάη, μαμά Αριάνας

«Στην αρχή, ήθελα να γράψω το μήνυμα για το σχολείο κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών. Για να έχω το χρόνο να αναλογιστώ όλα όσα ήθελα να πω, να μην μου ξεφύγει τίποτα από όλα τα σπουδαία που μάθαμε και ζήσαμε στην Dorotho-οικογένεια.

Τελικά όμως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Τώρα που ξεκινά η σχολική χρονιά και δεν έχουμε πια mails από το σχολείο. Mails πολύ συγκεκριμένα, πολύ αγχολυτικά, με μεγάλη σιγουριά αλλά και ταυτόχρονα με μεγάλη ευαισθησία. Που προλαβαίνουν τις ερωτήσεις και φανερώνουν γνήσιο ενδιαφέρον και επίγνωση για τις αγωνίες, τα άγχη και τις παράνοιες των γονιών (σίγουρα όχι των παιδιών).

Σαν τα mails αυτά ήταν και η Dorothy για εμάς. Αυτά τα χαρακτηριστικά είχε η ζωή μας και η σχέση με το σχολείο τα χρόνια (τα πολλά) που ζήσαμε παρέα. Κλισέ ναι, αλήθεια δε: η Dorothy ήταν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα δεύτερο επίπεδο οικογένειας, υπερπολύτιμο, που το λατρέψαμε και είμαστε ειλικρινά ευγνώμονες που γίναμε μέλη του.

Τα παιδιά μας γίναν Dorotheans. Συγκεριμένη φυλή με ευδιάκριτα χαρακτηριστικα. Ανεξαρτησία, ελεύθερη σκέψη, αυτοπεποίθηση, διεκδίκηση των δικαιωμάτων και των επιθυμιών τους, ικανότητα να λειτουργούν σε ομάδες, ενσυναίσθηση, συναίσθηση της κοινωνίας και του τρόπου που λειτουργούν τα πράγματα. Υπάρχουν φράσεις-κλειδιά που χρησιμοποιούν τα μέλη της ‘’κάστας’’, τύπου: ‘’εγώ αποφασίζω για τον εαυτό μου’’, ‘’αδικία!!’’, ‘’δεν θα μου πεις εσύ τι θα κάνω/πώς νιώθω’’, ‘’εχω δικαίωμα να διαφωνώ/να αλλάξω γνώμη/να διαλέξω εγώ τι θα κάνω/τι θα βάλω/τι θα φάω’’ κλπ. Αυτά θα πρέπει να τα γνωρίζουν οι γονείς που σκέφτονται να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μας… δεν είναι αστεία πράγματα αυτά ;).

Η Dorothy είναι το σχολείο μας, είναι τρόπος σκέψης, είναι κοινότητα και πάνω από όλα είναι οι άνθρωποί της. Δεν θα παραθέσω ονόματα γιατί δεν θέλω να ξεχάσω κανέναν. Αλλά για κάθε έναν χωριστά θυμάμαι τα λόγια τους, την αγκαλία τους, το χαμόγελό τους, τις ιστορίες που μου λέγανε τα παιδιά για αυτούς, την ανακούφισή και τη χαρά που μου προκαλούσε η συναναστροφή μαζί τους. Είναι όλοι μα όλοι αναπόσπαστα και αναγκαία κομμάτια του υπέροχου παζλ.

Εγώ δεν ήμουν έτοιμη να αφήσω τη Dorothy. Το σημαντικό όμως είναι πως τα παιδιά μου ήταν πανέτοιμα! Μεγάλωσαν και ομόρφυναν και δυνάμωσαν στις τάξεις και τους διαδρόμους και τις αυλές στην Ιπποκράτους και στην Κυψέλη. Και χάρη στη Dorothy ανυπομονούν για τα επόμενα που θα έρθουν. Και είναι σίγουρα, και αυτά και εμείς, πως θα τα πάνε περίφημα. Σας αγαπάμε πολύ! Σας ευχαριστούμε πολύ!»

Έρη & Δημήτρης, γονείς Αδριανού & Ελβίρας

«Σήμερα ολοκληρώνονται πέντε όμορφα χρόνια στη Dorothy Snot και η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε για τους δασκάλους και τους συνεργάτες είναι ουσιαστική και συγκινητική! Μέσα από τη δουλειά που γίνεται ενίσχυουν τα παιδιά με έναν τρόπο φυσικό και τα ωθούν στο να εξελίσσονται θετικά, να έχουν άποψη, να διαχειρίζονται δυσκολίες και συναισθήματα. Να είναι μικροί πολίτες του κόσμου με τον τρόπο που αυτά ξέρουν και ονειρεύονται. Ευχαριστούμε για όσα ζήσαμε κοντά σας. Θα σας έχουμε στην καρδιά μας…»

Κλειώ, μαμά Χρηστου

«Έξι υπέροχα χρόνια, δασκάλες μοναδικές, η Dorothy Snot, το δεύτερο σπίτι μας… Σάς στέλνω την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου για μία σχέση ζωής!!!!»

Ολυμπία, μαμά Ιλάειρας & Φοίβης

“Το δικό μας παιδί βίωσε τον πρώτο του συνειδητό σεισμό στην αγκαλιά της Ντόροθι.Και ευτυχώς.

Γιατί εγώ μόνη μου ήμουν 38 χρόνων και πανικοβληθηκα.Δεν φοβήθηκα ούτε στιγμή ότι θα έχει πάθει κάτι με εσάς εκεί ούτε το κτίριο ούτε κανένα άλλο παιδί. Σας παίρναμε τηλέφωνο πιο πολύ από αυτοματισμό κ όχι από ανάγκη.Το γεγονός ότι λεπτά μετά μας ήρθε μέιλ ότι είναι όλα καλα είναι το μοναδικό πράγμα που πρέπει να ξέρει ένας μια γονιός που σκέφτεται να φέρει το παιδί του σε εμάς, γιατί εμείς είμαστε πια , όλοι κ όλες μαζί, τα ντοροθακια! Κι αν χρειάζεται κaι ένα δεύτερο, είναι ότι το δικό μας παιδί μου είπε δυο πράγματα:

1- μόλις κατάλαβε τι συμβαίνει έτρεξε κ αγκάλιασε την Φωτεινή, τη δασκάλα της.

2- πως κανεις έτσι μαμα; Δυο πλάκες ήταν που τσακώνονταν κ έγινε σεισμός.

Σας αγαπώ για όλα αυτά τα χρόνια που περάσαμε παρέα και μας μεγαλώσατε και μας ομορφυνατε.

Σας αγαπώ γιατί ήσασταν δίπλα μας στα πολύ δύσκολα της δικής μας μοναδικής οικογένειας.

Ευαγγελια, Τζενη, Ειρήνη, Χρύσα, Χαριτινη, Ελένη, Ορεστη, Σταυρουλα, Φωτεινή, Σεραφείμ, Κλαιρη, Στεφανια, κυρία Ρούλα, Κώστα, Γιώργο (και όλοι οι οδηγοί που κατά καιρους είχε την τύχη να εχει το δικό μας παιδί) μαζί με ολες τις συνοδους, μας μάθατε την υπομονή, την ενσυναίσθηση, την πειθαρχία,την μοναδικότητα, την ομαδικότητα (και την αγκαλιά στη μαμα όταν την έχει ανάγκη), την ομορφιά της ψυχής και του πνεύματος και χίλια δυο άλλα που πιο καλά από εμένα τα ξέρετε.

Ντανιελα, Γιαννη, μας μάθατε πως όταν στο πάθος σου δίνεις σώμα κ πνεύμα μόνο όμορφα πράγματα γεννιούνται. Αν ξέχασα κάποιον δεν είναι από αμέλεια, είναι από βαθειά συγκίνηση. Σας αγαπώ πολύ”

Πηνελόπη, μαμά Νάγιας

“Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουμε αυτό που ζήσαμε σήμερα. Μέσα σε τόσο λίγο χρόνο καταφέρατε να κερδίσετε την αγάπη της Ηλιάνας μας, μια αγάπη που παραμένει ανεξίτηλη ακόμα και αν είστε μακριά. Η μικρή της φωτογραφίας δεν συμπαθεί καθόλου τις αγκαλίτσες και μόλις σας είδε με σχεδόν βουρκωμένα μάτια χύθηκε στις αγκαλιές σας, και σας κοιτούσε και σας ξανακοιτούσε στα μάτια λες και προσπαθούσε να σας χορτάσει όσο περισσότερο μπορούσε”

Βάσω, μαμά Ηλιάνας

«Το σχολείο της Dorothy Snot είναι ένα από τα λίγα πράγματα που ειναι τοσο δυνατό, ώστε καταλάβαινεις την αξία του κάθε μέρα που το ζεις, δε χρειάζεται να τελειώσει για να εκτιμήσεις τι ειχες! Αίσθηση ελευθερίας και ασφάλειας, εμπιστοσύνη και αυτοκαθορισμος, κατανόηση και εξατομικευση χωρούν όλα μαζι στο σχολείο αυτό! Οι δασκάλες και οι δασκαλοι αλλά και όλοι οι συνεργάτες καταθέτουν ψυχή και κάνουν γονείς και παιδιά να νιώθουν …σα το σπίτι τους! ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ όλους θερμά που είστε πραγματική οικογένεια για τα παιδιά μας και εμάς!!!»

Ηλέκτρα, μαμα Ορέστη

«Θα ήθελα να μη γίνει ποτε “mainstream” να μείνει για πάντα έτσι τέλειο, αγαπησιάρικο, πρωτοπόρο με υψηλές προδιαγραφές και ποιότητα σε όλα όσα επιλέγει να κάνει. Αυτό δεν εχει να κάνει με το μέγεθος ή το location αλλά με το μεράκι και το όραμα που εσείς έχετε. Πρότυπο πραγματικό!»

Μαρία, μαμά Μιχάλη & Ηλέκτρας

«Η κοντινότητα, η άμεση επαφή, ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας, η σφαιρική γνώση και αντίληψη που έχετε για το κάθε παιδί ξεχωριστά, η φιλοσοφία σας και ο τρόπος αντιμετώπισης των καταστάσεων. Ο εξαιρετικός τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνετε να αισθάνεται το κάθε παιδί μοναδικό και σπουδαίο, χωρίς να αισθάνεται “ιδιαίτερο” (το εννοούμε με αρνητικό πρόσημο) και ταυτόχρονα, να αισθάνεται και να αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα και τη σημασία των υπολοίπων. Αγάπη, Φροντίδα, Ζεστασία και Ειλικρινές – Αβίαστο Ενδιαφέρον. Υπέροχα στοιχεία σας. Να μείνουν!»

Στέλλα, μαμά Μαργαρίτας

«Αυτο ακριβως ειστε, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Δεν υπαρχουν λογια πραγματικα. Και καθε μερα που περναει ανακαλυπτουμε ποσο σημαντικοι ειστε, οχι μονο για τα παιδια μας αλλα και για εμας τους ιδιους. Κι ολα αυτα ακομα και κατω απο αυτες τις συνθηκες που μας εμποδιζουν να εχουμε μια ακομα πιο στενη επαφη. Ειμαστε τοσο ευγνωμωνες που υπαρχετε στη ζωη μας.Τετοιοι δεσμοι δεν γινεται να λυθουν ποτε. Βρισκεστε βαθια μεσα στην καρδια μας και ειστε ο φυλακας αγγελος των παιδιων μας .Ολα τα καλα του κοσμου σε σας και τις οικογενεις σας!»

Κατερίνα, μαμά Αιμιλιανής

“Χρωστάμε πολλά στο σχολείο και κυρίως στους ανθρώπους του. Σε μια πολύ δύσκολη περίοδο με επαγγελματικές υποχρεώσεις και δυσκολίες αποτέλεσε το απόλυτο στήριγμα μας. Κάθε χρόνο οι δασκάλες και το σχολείο ήταν δίπλα μας, να μας εκπλήσσουν καθημερινά με τα επιτεύγματα τους, να αποτελούν την καθημερινότητα των παιδιών που τις έκανε χαρούμενες για αυτό που ζούσαν και τις βοηθούσε να γίνουν αυτό που είναι. Η σημασία της προσχολικής εκπαίδευσης είναι τεράστια για την προσωπικότητα και αυτοπεποίθηση των παιδιών.

Σήμερα, 2019, πλέον η Ελένη αποχαιρέτησε το σχολείο με πολλή αγάπη για τους φίλους, τις δασκάλες και δασκάλους της. Όταν ξεκίνησε ήταν πριν να κλείσει τα δυο χρόνια και ουσιαστικά θυμάται τον εαυτό της να είναι πάντα στη DS. Είναι έτοιμη για τα νέα της βήματα και τα προσβλέπει με ανυπομονησία.

Εμείς είμαστε φορτισμένοι συναισθηματικά γιατί αγαπήσαμε το σχολείο με τους ανθρώπους του, τις γνωριμίες που κάναμε μέσα σε αυτό που οδήγησαν σε φιλίες και συνεργασίες, τις παρά πολλές καλές στιγμές, την ξεκούραστη καθημερινότητα που μας προσέφερε, την αγάπη.

Θα μας λείψει η καθημερινή επικοινωνία, την οποία απολαμβάναμε για εφτά χρόνια από το 2012 (πώς πέρασαν τόσα χρόνια). Το παρόν κείμενο γράφτηκε αυθόρμητα. Σε κάθε περίπτωση η αναφορά μας στο σχολείο είναι με αγάπη και περηφάνια και το συστήνουμε στους φίλους και περιβάλλον μας ανεπιφύλακτα”.

Λυδία, μαμά Δέσποινας & Ελένης

«Κρατήστε ψηλά τη διάθεσή σας και την αγάπη σας για τα παιδιά, που είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Οι παιδαγωγοί σας είναι η ψυχή του σχολείου και τις έχουμε μέσα στις καρδιές μας. Το καλύτερο είναι ο εχθρός του καλού αλλά δε μπορώ να βρω κάτι, που θα άλλαζα, ειλικρινά. Είμαστε περήφανοι για την επιλογή μας και μακάρι να είχαμε και άλλο παιδί για να είμασταν μαζί και για τα επόμενα χρόνια.»

Γαρυφαλλιά, μαμά Κωνσταντίνου

«The person our child becomes has so much to do with the foundations set in the early years. I cannot imagine a more appropriate or wonderful place than Dorothy Snot to accomplish this. They loved her and cared for her and gave her the foundation to become an independent and strong individual. Our daughter loved her years here and while as she grows the memories will fade the foundation will remain. We are grateful for the wonderful people who make Dorothy Snot so wonderful, from the teachers, the administrators, and the support staff, each one is wonderful. We will always remember you and we will always remain a part of the Dorothy Snot family. Love.»

Ανδρέας, μπαμπάς Αγγελίνας

«A fantastic preschool, unique in its approach which focuses on play-based and life-derived learning. A magical world that encourages children’s creativity but also problem solving and collective decision-making, giving them agency every step of the way.»

Άννα, μαμά Ντύλαν

«Απλά δείτε την καθημερινή χαρά και το βλέμμα πληρότητας αλλά και ανάγκης συνεχούς αναζήτησης που έχουν τα παιδιά επιστρέφοντας κάθε μέρα από το σχολείο …»

Ανδρέας, μπαμπάς Στέλιου & Αγγελικής

«Αχ πόσο μας λείπετε… και πόσο σημαντικοί είστε στις ζωές μας. Και μιλώ χωρίς καμία υπερβολή. Ειστε ζωτικής σημασίας! Κάνετε πράγματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη ψυχή μας. Σας ευχαριστούμε!»

Ελευθερία, μαμά Ιριδας

«Ελπίζουμε να μην αλλάξει η διάθεσή σας για διαρκή αλλαγή και βελτίωση ποτέ! Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα σας δούμε ξανά του παραχρόνου. Στο μεταξύ θα συνεχίσουμε να σας συστήνουμε παντού ως περήφανοι Dorotheans. Σας ευχαριστούμε πολύ για όλα.»

Ερατώ & Γιώργης, γονείς Διδούς & Ήρκου

«Χαίρομαι, που σε αυτή τη μικρή αυλή της Λασκάρεως, βρήκαμε έναν κόσμο χωρίς όρια και στεγανά, έναν κόσμο που χωράνε όλοι και που όλοι έχουν τη μοναδική τους αξία! Έναν κόσμο, που τα παιδιά ξέρουν να ρωτούν, να ανακαλύπτουν, να μιλούν σε ακροατήριο με θάρρος, να αποδέχονται και να παρουσιάζουν τον εαυτό τους.

Με κίνητρο την πρόοδο μεταβήκατε στη μεγάλη αυλή της Κίου και συνεχίσατε να υποστηρίζετε το όνειρο…. μια νέα γενιά από πολίτες του κόσμου, δυνατή, τολμηρή, με ανοιχτούς ορίζοντες, άπειρες δυνατότητες και προσωπική επίγνωση και διαχείριση του εαυτού τους.

Σας ευχαριστούμε για την όμορφη διαδρομή και να συνεχίσετε αυτό που εμπνευστήκατε, μια tailor made και project based εκπαίδευση».

Tόνια, μαμά Ηούς & Διώνης

«Αν η πρώτη χρονιά στο προνήπιο ήταν απλά τέλεια, το νηπιαγωγείο ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μας! Ανεβάσατε τόσο ψηλά τον πήχη, που όλα τα σχολεία που βλέπουμε για την συνέχεια είναι τόσο “μικρά” και τόσο “λίγα”. Και που θα πάμε τώρα μετά τη dorothy…? Σας ευχαριστούμε για όλα!»

Μαριέττα, μαμά Γιώργου & Άρη

«Δεν έχω κανένα παράπονο, αλλά θα αξιοποιήσω το χώρο (όπως ξέρετε είναι να μη δώσεις βήμα σε κάποιον) για να εκφράσω πόσο χαρούμενοι και ευχαριστημένοι είμαστε. Ειδικά φέτος, αισθάνομαι ότι η όλη ιστορία έχει κορυφωθεί. Η Αριάδνη νομίζω ότι περνάει μακράν την καλύτερη χρονιά της, τύπου ζει το πάρτυ της ζωής της! Κάθε μέρα είναι και πιο χαρούμενη, πιο δυνατή, πιο σίγουρη. Και φυσικά μας υποβάλλει σε μια 24/7 πρόκληση, αλλά είναι ΟΚ. Έτσι είμαστε σε εγρήγορση και γινόμαστε καλύτεροι!

Πάντως έχω να πω στους γονείς που δεν αφήνουν τα παιδιά τους στο Νηπιαγωγείο για να προσαρμοστούν στο καινούριο σχολείο ότι κάνουν μεγάλο λάθος, γιατί απλά χάνουν το καλύτερο!»

Φιλύρα, μαμά Αριάδνης

«Τα λέει ΟΛΑ το τραγούδι που μας χαρίσατε. Για την δουλειά που κάνατε, για τα παιδιά μας που τα μεγαλώσατε μαζι μας, γι’ αυτά που μας μάθατε. Σας ευχαριστούμε πολύ. Θα μας λείψετε. Μας λείπετε ήδη. Πολύ.»

Δέσποινα, μαμά Νεφέλης & Μάρκου

«Thanks for having us, it was great fun! Now that we are all starting new schools it is a wonderful reminder of what was!!!! Thanks again Dorothy Snot for 5 incredible years!!! You will truly be missed!»

Adriana, μαμά Ζωής

«Ο γιος μου σήμερα είπε σε ένα βίντεο: “όταν ήρθε ο μπαμπάς μου στο σχολείο αισθάνθηκα ότι όλες μου οι αισθήσεις ήταν χαρούμενες!!” Δεν φαντάζεται, γιατί δεν ξέρει, τι αισθήματα και συναισθήματα μας έχει εγείρει εδώ και 5 χρόνια το σχολείο στο οποίο πηγαίνει με τη δική τους παρουσία και μόνο, αλλά και με το εκπληκτικό δυναμικό των δασκάλων….σε ευχαριστούμε για ολα Dorothy!”

Πιπίτσα, μαμά Ανδρέα

Το άρθρο Δείτε τι γνώμη έχουν οι γονείς για το σχολείο της Dorothy Snot εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Συνδυάζοντας τις ιδέες και τις εμπειρίες που ακούγονται καθημερινα στον κύκλο με τις επερχόμενες δράσεις του σχολείου, τα προνήπια της Βερόνικα εξέφρασαν πολύ σοβαρά την επιθυμία να επισκεφτούν ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πουλάνε φρούτα και λαχανικά.

Κάθε Τρίτη γίνεται λαϊκή αγορά πολύ κοντά στο σχολείο μας, αποφασίσαμε λοιπόν να την επισκεφτούμε! Υποθέσεις σχετικά με φρούτα και λαχανικά που πολύ πιθανόν να βλέπαμε καθώς και πιθανές ερωτήσεις προς τους πωλητές, όπως «τα φρούτα είναι της εποχής;», «πόσο κάνουν;» κλπ, ακούστηκαν από τα παιδιά και γράφτηκαν σε ένα φύλλο χαρτί.

Τα παιδιά σε ρόλο καταναλωτή αποφάσισαν να ξεχυθούν ανάμεσα στους πάγκους της λαϊκής αγοράς, έχοντας πάρει και 15 ευρώ από το σχολείο για τις αγορές τους! Κατάλαβαν ότι έφτασαν στην λαϊκη όταν είδαν ένα φορτηγό με ανοιχτό το πορτ – παγκάζ που από μέσα του έβγαιναν χαλιά!

Ο πρώτος πάγκος με τα πορτοκάλια δεν άργησε να φανεί και σταθήκαμε να τον παρατηρήσουμε. Δύο ερωτήσεις έλαβαν χώρα: «πώς ξέρουμε ποια πορτοκάλια είναι για να τα φάμε και ποια είναι για στύψιμο;» & «γιατί κάποια έχουν χοντρή φλούδα και άλλα έχουν πιο λεπτή;». Ο μανάβης μας έδωσε τις αντίστοιχες απαντήσεις, αγοράσαμε τα πρώτα μας φρούτα κι αφού πήραμε τα ρέστα (νέα λέξη προστέθηκε στο λεξικό μας!) προχωρήσαμε στον αμέσως επόμενο πάγκο.

Εκεί τα παιδιά αναγνώρισαν τους λωτούς, τα κυδώνια και τα ακτινίδια, κάποια από αυτά τα μύρισαν και άλλα τα άγγιξαν κι αφού αγοράσαμε κι από εκεί κάποια, ο μανάβης μας κέρασε μανταρίνια, τα ξεφλουδίσαμε και τα φάγαμε επιτόπου!

Λίγο πιο κάτω βρήκαμε έναν πάγο μόνο με λαχανικά και δίπλα ακριβώς στέκονταν η κ. Ελένη, κάτοικος της Κυψέλης, η οποία απάντησε στην ερώτηση των παιδιών «γιατί οι ντομάτες είναι πράσινες;» δίνοντάς μας πράλληλα την πιο εύκολη συνταγή για να φτιάξουμε τουρσί!

Κάπως έτσι κύλησε η πρώτη βόλτα των παιδιών στην λαϊκή αγορά της Κυψέλης. Τα παιδιά εξέφρασαν μεγάλη χαρά κι ενθουσιασμό και την επιθυμία να ξαναπάμε. Πίσω όμως από την ενθουσιώδη αυτή επαφή με τον κόσμο της λαϊκής, κρύβεται ένας θησαυρός γνώσεων που εισέρχονται στον ψυχισμό αλλά και στη νόηση τους.

Ενισχύεται η ευχέρεια τους στην επικοινωνία, μέσα από τον διάλογο και την ανταλλαγή πληροφοριών με τους πωλητές και τους αγοραστές.

Μαθαίνουν βασικές μαθηματικές έννοιες μέσα από την ανταλλαγή των χρημάτων, τα ρέστα, την απόδειξη, το ολόκληρο, το μισό και το μισό του μισού. Πληροφορούνται σημαντικά χαρακτηριστικά για τα φρούτα, όπως π.χ ότι το καφέ χρώμα στην φλούδα των αχλαδιών οφείλεται στο ότι δεν ψεκάστηκαν!

Μαθαίνουν επίσης πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα, όπως π.χ. ότι τα λιγότερο όμορφα φρούτα και λαχανικά είναι περισσότερο θρεπτικά και υγιεινα, καθώς δεν έχουν ψεκαστεί. Τα παιδιά ρώτησαν ακόμη «γιατί υπάρχουν φράουλες τώρα αφού βγαίνουν το καλοκαίρι;» και ο μανάβης τους πρόσφερε μια σημαντική γνώση μιλώντας τους για τα φρούτα του θερμοκηπίου, σε αντιδιαστολή με τα φρούτα που μεγαλώνουν στο ύπαιθρο.

Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία σύνδεσης με την πραγματική ζωή, τα παιδιά κατακτούν πολύ σπουδαίες εμπειρίες, δυναμώνουν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους και παράλληλα προσθέτουν σημαντικά κομμάτια στο παζλ της γνώσης που αφορά την σωστή διαχείριση της τροφής και του περιβάλλοντος, γνώσης που θα τα ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.

Το άρθρο Στην λαϊκη αγορά! εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

«Λοιπόν παιδιά εδώ είμαστε» είπα και άφησα το μπαούλο της εκδρομής στο έδαφος, δίπλα στις ρίζες ενός μεγάλου δέντρου.

«Βλέπετε αυτό το κόκκινο κουτί;», είπα δείχνοντας την πυροσβεστική φωλιά στο βάθος, «από εκεί και μέχρι το μικρό τοιχάκι που περιβάλλει αυτό το δάσος μπορούμε να παίξουμε, να τρέξουμε, να χοροπηδήξουμε και γενικά ο καθένας να ασχοληθεί με ότι του τραβάει περισσότερο το ενδιαφέρον. Έχετε το νου σας γιατί εδώ τριγύρω μπορεί να συναντήσετε αντικείμενα με περίεργα σχήματα, διαφορετικά χρώματα, και σίγουρα κάποια που ίσως δεν έχετε ξανααντικρύσει. Αν βρεθείτε μπροστά σε κάτι τέτοιο φωνάξτε τους φίλους σας κοντά. Ίσως κάποιος το βρει το ίδιο ενδιαφέρον με εσάς. Σε περίπτωση που κάποιος τα χρειαστεί για την εξερεύνηση του, έχω φέρει μαζί μου δύο χοντρά και δύο πιο λεπτά σχοινιά. Θα τα αφήσω εδώ. Πάμε τώρα όλοι μαζί να «περπατήσουμε» τα όρια του χώρου που θα παίξουμε και αμέσως μετά μπορείτε να ξεκινήσετε το παιχνίδι!».

Αφού περπατήσαμε και τρέξαμε πάνω στα όρια που θέσαμε για το παιχνίδι, δόθηκε το σύνθημα και τα παιδιά έφυγαν προς όλες τις διαφορετικές κατευθύνσεις.

Τώρα έβλεπες παιδιά να τρέχουν ανάμεσα στα δέντρα, να ξαπλώνουν σε λόφους από πεσμένα φύλλα και να χαζεύουν τα κλαδιά μετρώντας τα και ψάχνοντας να βρουν ποιο είναι πιο μεγάλο. Κάποιοι είχαν μετατρέψει τις αχρείαστες πια ζακέτες τους σε τόπο συγκέντρωσης παράξενων λουλουδιών και πολύχρωμων φύλλων ενώ κάποιοι άλλοι γέμιζαν τις τσέπες τους με πετρώματα – θησαυρούς που όπως είπε ο Δ.: «…είναι υπερπολύτιμοι λίθοι. Εδώ γύρω έχει πολλούς και πρέπει να τους ανακαλύψουμε όλους…».

Τρία παιδιά, δίπλα στον κορμό ενός μεγάλου δέντρου, προσπαθούσαν να δέσουν τη μια άκρη του σχοινιού γύρω του διαφωνώντας για τον τρόπο με τον οποίο ο κόμπος θα ήταν πιο ανθεκτικός και προσπαθώντας παράλληλα να βρουν λύση που θα εξυπηρετούσε και τους τρεις: «αν θέλεις να είναι σφιχτός πρέπει να τραβήξεις αυτήν την άκρη και να περάσεις το σκοινί μέσα από εδώ», με το φίλο του να απαντάει «εγώ νομίζω πως πρέπει πρώτα να δέσεις πολύ το δέντρο γύρω γύρω και μετά να κάνεις τον κόμπο! Έτσι θα είναι σίγουρο ότι δε θα λυθεί ποτέ».

Λίγο πιο πέρα και κάτω από ένα ψηλό δέντρο, δύο παιδιά είχαν κάνει το σχοινί λάσο και ενώ προσπαθούσαν δεκάδες φορές να το περάσουν γύρω από ένα κλαδί που βρισκόταν λίγο πιο πάνω από τα κεφάλια τους έλεγαν ο ένας στον άλλο: «…όταν το περάσω από πάνω να είσαι έτοιμος να το αρπάξεις. Μόλις το αρπάξεις τράβα το και θα το τραβήξω κι εγώ… Ναι ναι ! Να τραβάμε ο ένας τον άλλο!».

Κάποιοι άλλοι με χωμένα τα κεφάλια τους μέσα σε έναν θάμνο παρατηρούσαν με απόλυτη προσήλωση εκείνη την κοινωνία σαλιγκαριών που: «…είναι πάρα πολλά μαζί. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσα σαλιγκάρια μαζεμένα!». Και ως συνέπεια της παρατήρησης, η αμέσως επόμενη συζήτηση περί φροντίδας: «να τους φτιάξουμε ένα σπίτι» και «εγώ θα φέρω φύλλα και καρπούς να τα ταΐσω γιατί τώρα με τη βροχή μπορεί να δυσκολεύονται να κινηθούν!». Η συζήτηση συνεχίστηκε για το κατά πόσο μπορούν τα σαλιγκάρια να μασήσουν τους καρπούς, αν έχουν δόντια και πώς να μοιάζουν αυτά και κάπου εκεί κατάλαβα πως έπρεπε να τους αφήσω στο στοχασμό τους ανενόχλητους και απερίσπαστους.

Οι δυνατές φωνές κάποιων επίδοξων εντομολόγων που καλούσαν τους φίλους τους να δουν εκείνη την φοβερή ανακάλυψη που ήταν «κολλημένη» πάνω στο δέντρο, ήταν αυτές που τράβηξαν τώρα την προσοχή μου. Επρόκειτο για εκείνα τα κουκούλια τζιτζικιών που ανακάλυψαν πάνω στους φλοιούς των μεγάλων κορμών και που «..έμοιαζαν με σφήκες αλλά δεν πολυήταν και σφήκες γιατί οι σφήκες δεν έχουν κουκούλι». «Ναι αλλά έχουν κεντρί, δεν το βλέπετε;». «Εμένα πάντως μου θυμίζουν αυτά τα κέρινα ομοιώματα όπως σε εκείνο το μουσείο με τους διάσημους». «Να πάρουμε ένα – δύο μαζί μας να τα δείξουμε και στους φίλους μας στο σχολείο! Θα ξετρελαθούν!».

Στη συνέχεια, και ενώ ο συνειρμός με τα κέρινα ομοιώματα και τα κουκούλια γυρνάει στο μυαλό μου και με έχει αφήσει με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο, βλέπω έναν από τους μικρούς μου φίλους, τον Κ., να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο. Πάω κοντά, στέκομαι και τον κοιτώ. Ανεβαίνει λίγο, γλιστράει, ξαναπροσπαθεί, σπρώχνει με τα πόδια αλλά μάταια. Ενώ «κρατιέμαι» να μην δώσω κάποια συμβουλή που είτε θα του παρέχει μια έτοιμη λύση είτε θα του αποσπάσει την προσοχή και πιέζομαι να μην παρέμβω με οποιονδήποτε άλλο τρόπο που αντί να βοηθήσει, περισσότερο θα αποσυντονίσει την προσπάθεια, εκείνος αντιλαμβάνεται την παρουσία μου και λέει:

– “Σεραφείμ δε μπορώ να σκαρφαλώσω!”

Κατάλαβα ότι είχα ήδη παρέμβει χωρίς να πω λέξη. Δεν πτοήθηκα όμως και απάντησα:

– “Σε παρατηρώ και κάνεις πραγματικά μια σπουδαία προσπάθεια.”

– “Προσπάθησα αλλά νομίζω δεν θα τα καταφέρω.”

– “Δοκίμασε να πιαστείς πρώτα από αυτό το κλαδί που έχεις δίπλα σου και μετά να προχωρήσεις με τα πόδια σου, ακούστηκε μια φωνή από πίσω.” Η φίλη μου η Ε. η οποία ήταν ήδη σκαρφαλωμένη στο διπλανό δέντρο είχε καθίσει σε ένα κλαδί και έδειχνε με τεντωμένο δάχτυλο τη σανίδα σωτηρίας του Κ..

– “Σε αυτό;” είπε ο Κ. δείχνοντας το κλαδί που είχε πλάι του.

– “Ναι σε αυτό. Πιάσου εκεί και θα τα καταφέρεις!”

Με κοιτάει διστακτικά και τότε παίρνω την απόφαση και του λέω: «Να σου πω την αλήθεια το κλαδί αυτό μου φαίνεται αρκετά γερό και επειδή παρατηρώ την προσπάθεια σου εδώ και λίγα λεπτά νομίζω πως μπορείς να τα καταφέρεις».

Ο Κ. προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε, άρχισε να φοβάται, το εξέφρασε στους φίλους του που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται κάτω από το δέντρο και μοιράζονταν πλέον την αγωνία του, εκείνοι τον προέτρεπαν να συνεχίσει να δοκιμάζει μέχρι που η προσωπική του βοηθός κατέβηκε από το δικό της δέντρο, του ζήτησε να κατέβει και αμέσως σκαρφάλωσε στο δικό του με τον τρόπο που του είχε υποδείξει. «Να, έτσι ανέβα και θα τα καταφέρεις», είπε και συνέχισε το παιχνίδι της. Ο Κ. ξανασκαρφάλωσε βήμα βήμα όπως ακριβώς του υπέδειξε η Ε. χωρίς να σκεφτεί αυτή τη φορά παραπάνω.

Η επικείμενη βοήθεια μου είχε ήδη ξεχαστεί. Ο Κ. είχε βρει τη βοηθό του η οποία έδινε – απολύτως δικαιολογημένα – οδηγίες, καθώς είχε εμπράκτως αποδείξει πως ήταν η πλέον κατάλληλη για να τη συγκεκριμένη δουλειά. Ο ρόλος μου περιορίστηκε για ακόμη μια φορά στο να χαμογελάσω και να προχωρήσω παρακάτω.

Αυτές οι μέρες στο δάσος είναι πολύ διδακτικές πρωτίστως για τα παιδιά αλλά σίγουρα και για εμάς τους μεγάλους. Είναι η απόδειξη πως τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να σκεφτούν, να αναλύσουν, να συζητήσουν να καταλήξουν σε λύσεις χωρίς την παρέμβαση του επαΐοντα ενήλικα και με αυτόν τον τρόπο, να έρθει τελικά η κατάκτηση καινούργιων γνώσεων και ικανοτήτων.

Τα παιδιά μπροστά στα μάτια μου συνεργάζονταν με τους συμμαθητές τους, ανέλυαν το ρίσκο της κάθε τους δράσης, δοκίμαζαν τις ικανότητες τους αλλά και δοκιμάζονταν συνεχώς σε διαφορετικές καταστάσεις, βρίσκονταν σε μια διαδικασία να σκέφτονται δημιουργικά ως προς τις λύσεις των φαινομενικών και πραγματικών προβλημάτων που παρουσιάζονταν ενώ ταυτόχρονα κινούνταν στο απρόβλεπτο και παράλληλα γεμάτο προκλήσεις πεδίο του δάσους. Με λίγα λόγια ανακάλυπταν τους τρόπους να ρυθμίζουν το παιχνίδι τους, να φέρνουν το περιβάλλοντα χώρο στα μέτρα τους, αναγνωρίζοντας τα όρια και τους περιορισμούς του και κάθε φορά, όσο περισσότερα ρίσκα έπαιρναν, τόσο περισσότερο επιτύγχαναν να ρυθμίζουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

Σε όλη αυτή την απόσταση που διήνυσα και παρατηρούσα τα παιδιά δεν ήταν λίγες εκείνες οι φορές που ήθελα να παρέμβω είτε με μια συμβουλή, είτε για να επιστήσω την προσοχή σε κάποιον παράγοντα που δεν είχε γίνει αισθητός από τα παιδιά, είτε ακόμη για να λύσω μια διαφωνία. Όμως δεν το έκανα. Και όσο κι αν πιεζόμουν έμεινα σιωπηλός. Αν κάποιος φίλος δεν μπορούσε να διαχειριστεί μια κατάσταση ήξερε πάντα που θα με βρει.

Θέλουμε τα παιδιά μεγαλώνοντας να γίνουν ικανοί, ανεξάρτητοι και αυτόνομοι ενήλικες που προσαρμόζονται στις απότομες αλλαγές και έχουν την ικανότητα να σκέφτονται πέραν των συμβάσεων. Αυτός είναι ο λόγος που τους δίνουμε χώρο να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις χωρίς να ελέγχουμε την κάθε τους κίνηση. Αυτός είναι ο λόγος που τους δίνουμε χρόνο να σκεφτούν πριν πράξουν χωρίς τη δεδομένη βοήθεια του επαΐοντα ενήλικα. Ας αφήσουμε τα παιδιά να προσπαθήσουν, ας τα αφήσουμε να αποτύχουν και να επιτύχουν , να πέσουν και να σηκωθούν, να διαφωνήσουν και να συμφωνήσουν. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να δουν το φόβο της προσπάθειας ως παιχνίδι ανακάλυψης. Ας τους δώσουμε όλα αυτά κι ας παραμείνουμε παρατηρητές. Είναι δεδομένο πως θα είμαστε οι πιο ενθουσιασμένοι παρατηρητές στο πιο δημιουργικό και ευφάνταστο παιχνίδι.

Το άρθρο Αν δοκιμάσεις έτσι, ίσως τα καταφέρεις ! εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Καθώς ολοκληρώνουν το πρωινό τους, τα παιδιά συγκεντρώνουν φλούδες, απομεινάρια φρούτων και άλλα περισσευούμενα υλικά με σκοπό να τοποθετηθούν στον κάδο κομποστοποίησης που βρίσκεται στην αυλή. Προτού φτάσουν όλα αυτά στον κάδο τα ίδια τα παιδιά αναλαμβάνουν να τα κόβουν σε πολύ μικρά κομμάτια, προκειμένου αυτά να κομποστοποιηθούν γρηγορότερα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας τα παιδιά πειραματίζονται με τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας και τις μυρωδιές των φρούτων «πριν η μπανάνα μύριζε ωραία, τώρα είναι χάλια» «το μήλο είναι καφέ τώρα», αλλά προσπαθούν και να ανακαλύψουν ποιος τρόπος κοπής είναι πιο αποτελεσματικός «από αυτή την πλευρά γλιστράει, γύρνα το ανάποδα να το κόψεις πιο εύκολα», «άμα κάνω πολλές φορές με το μαχαίρι γραμμή στο ίδιο σημείο, κόβεται»

Ύστερα πηγαίνουν τα ίδια και ρίχνουν αυτά που έχουν κόψει στον κάδο κομποστοποίησης και παρατηρούν τα υλικά που βρίσκονται εκεί. Ξαφνιάζονται για το πως άλλαξαν χρώμα και μορφή οι φλούδες που βάλαμε μέσα τις προηγούμενες μέρες, βρίσκουν σαλιγκάρια μέσα στον κάδο και κάνουν υποθέσεις για το αν τους αρέσει μέσα στον κάδο ή να τους βρούμε άλλο σπίτι «Μυρίζει χάλια εδώ, να τα πάρουμε να τα βάλουμε αλλού; «Είναι πολλά μέσα στον κάδο, μπορεί να τους αρέσει εδώ και τους βάζουμε και φαγητό».

Ύστερα πηγαίνουν τα ίδια και ρίχνουν αυτά που έχουν κόψει στον κάδο κομποστοποίησης και παρατηρούν τα υλικά που βρίσκονται εκεί. Ξαφνιάζονται για το πως άλλαξαν χρώμα και μορφή οι φλούδες που βάλαμε μέσα τις προηγούμενες μέρες, βρίσκουν σαλιγκάρια μέσα στον κάδο και κάνουν υποθέσεις για το αν τους αρέσει μέσα στον κάδο ή να τους βρούμε άλλο σπίτι «Μυρίζει χάλια εδώ, να τα πάρουμε να τα βάλουμε αλλού; «Είναι πολλά μέσα στον κάδο, μπορεί να τους αρέσει εδώ και τους βάζουμε και φαγητό».

Το μείγμα που υπάρχει στον κάδο χρειάζεται ανακάτεμα 1 με 2 φορές τη βδομάδα, προκειμένου να γεμίσει οξυγόνο και να βοηθάμε τους μικροοργανισμούς που βρίσκονται μέσα να αναπνεύσουν. Τα παιδιά αναλαμβάνουν να το κάνουν με το ειδικό εργαλείο. Προσπαθούν να το μοιράζονται, αλλά υπάρχουν και διαφωνίες «Θα το κάνω πρώτος γιατί το κάνω καλύτερα και θα δείξω και σε σας» «Θέλω να ανακατέψω περισσότερη ώρα γιατί τα χέρια μου είναι δυνατά και μ’ αρέσει».

Ολοκληρώνοντας το ανακάτεμα, τα παιδιά πηγαίνουν στο λάστιχο της αυλής για να πλύνουν το εργαλείο και να το βάλουμε στη θέση του. Εκεί συνήθως ο ένας χειρίζεται τη βρύση και ο άλλος καθαρίζει το εργαλείο, δίνοντας οδηγίες για το πότε να ανοίξει και να κλείσει η βρύση.

Η κομποστοποίηση είναι μια μορφή ανακύκλωσης με πολλά οφέλη για το περιβάλλον. Εκτός αυτού, η ίδια η διαδικασία ωθεί τα παιδιά στο να παρατηρούν περισσότερο τα οργανικά υλικά, να καλλιεργήσουν την λεπτή τους κινητικότητα (κόψιμο, ανακάτεμα), να προβούν σε λογικομαθηματικές έννοιες (πόσο συχνά ανακατεύουμε, τι ποσότητες βάζουμε μέσα) και να έρθουν πιο κοντά στη φύση και τους κατοίκους της (σαλιγκάρια, γεωσκώληκες, μυγάκια).

Το άρθρο Διαχείριση απορριμάτων μέσω της κομποστοποίησης εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Συγκεκριμένα, ασχοληθήκαμε με την ανακύκλωση της πλαστικής σακούλας.

«Από τι υλικό παράγονται οι πλαστικές σακούλες; «Που πηγαίνουν οι πλαστικές σακούλες αφού τις πετάμε;» «Ανακυκλώνονται και με ποιον τρόπο;», ήταν μερικά από τα ερωτήματα που μας απασχόλησαν. Για να πάρουμε απαντήσεις επισκεφτήκαμε το εργοστάσιο παραγωγής και ανακύκλωσης της πλαστικής σακούλας ΑΦΟΙ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΙ ΑΒΕΕ που βρίσκεται στη Μάνδρα Αττικής.

Πριν πάμε όμως τα παιδιά έδωσαν τη δική τους ερμηνεία για τους όρους «εργοστάσιο» και «μηχανές» και φαντάστηκαν πως θα μπορούσε να μοιάζει το εργοστάσιο που θα επισκεπτόμασταν.

Δοκίμασαν να βάλουν κομμάτια από πλαστική σακούλα σε νερό και σε χώμα και έκαναν υποθέσεις για το τι θα συμβεί.

Στο εργοστάσιο τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να παρατηρήσουν τις μηχανές και τα στάδια που χρειάζονται για να ανακυκλωθούν οι πλαστικές σακούλες, αλλά και να ακούσουν από τους ανθρώπους του εργοστασίου απαντήσεις σε όλα τους τα ερωτήματα.

Οι σακούλες που έφεραν μαζί τους από το σπίτι τοποθετήθηκαν στις μηχανές και ανακυκλώθηκαν.

Τα παιδιά παρακολούθησαν ολόκληρη την διαδικασία της και είδαν από κοντά το ανακυκλωμένο προϊον που παράγεται.

Το άρθρο Στο εργοστάσιο ανακύκλωσης πλαστικού εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Οτι καλό και ότι κακό έχει ήδη γραφεί για την Γκρέτα. Στην Αυστραλία και στις ΗΠΑ καταφέρνει και βγάζει στους δρόμους εκατομμύρια άλλα παιδιά που διαμαρτύρονται για την καταστροφή του πλανήτη. Στην Ελλάδα όχι ακόμη – αλλά εμείς πάντοτε ακολουθούμε από απόσταση τις εξελίξεις.

Οι επικριτές της, την κατηγορούν πως με κάθε δημόσια δράση για το κλίμα παράγει ακόμη περισσότερη καταστροφή. Πόση ενέργεια καταναλώθηκε και πόσες χιλιάδες τόνοι απορριμάτων παρήχθησαν παγκοσμίως την Παρασκευή 20/9, στις διαδηλώσεις ανά τον κόσμο? Πόσες φυσικές πρώτες ύλες σπαταλήθηκαν για να κατασκευαστεί το σκάφος μηδενικών ρύπων με το οποίο διέσχισε τον Ατλαντικό? Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Από την άλλη, μια σοβαρή έρευνα στο διαδίκτυο και μια συζήτηση με κάποιον αξιόπιστο γνώστη των περιβαλλοντικών θεμάτων είναι αρκετές για να καταδείξουν το αυτονόητο: ότι με τα σημερινά δεδομένα, ο πλανήτης δεν σώζεται. Σκεφτείτε π.χ. ότι σε έναν πίνακα που δείχνει τις χώρες που μολύνουν περισσότερο τους ωκεανούς, οι πρώτες πέντε ειναι Ασιατικές – Κίνα, Ινδονησία, Φιλιππίνες, Βιετνάμ, Σρι Λάνκα – και επιβαρύνουν συνολικά τον πλανήτη 60 φορές περισσότερο απ’ ότι ολόκληρες οι ΗΠΑ.

Το αβίαστο συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι όσο και να προσπαθήσουμε στην Δύση (Ευρώπη, Αμερική, Ωκεανία), όσο και αν ανακυκλώσουμε, όσο και αν διαδηλώσουμε, το πρόβλημα βρίσκεται στην Ασία και στην ατελείωτη, φθηνή και ανεξέλεγκτη βιομηχανική παραγωγή που λαμβάνει χώρα εκεί.

Θα αναγκάσει η Γκρέτα, με τις διαμαρτυρίες και τις διαδηλώσεις της, τις Ασιατικές χώρες να αλλάξουν τρόπο παραγωγής? Θα αναγκάσει η Γκρέτα τον μέσο Ευρωπαίο ή Αμερικάνο πολίτη να αλλάξει καταναλωτικές συνήθειες και να σταματήσει να αγοράζει φθηνά αγαθά, φτιαγμένα στην Ασία? Και ακόμη περισσότερο, επιθυμεί κάτι τέτοιο το παγκόσμιο χρήμα? Οχι βέβαια, είναι η δική μου απάντηση σε όλα τα παραπάνω.

Τότε λοιπόν, γιατί είναι τόσο σπουδαίο το έργο της Γκρέτα?

Διότι η Γκρέτα, σήμερα, είναι μια ασύλληπτα επιδραστική προσωπικότητα για τα παιδιά μας. Ενα τρίλεπτο βιντεάκι της στο youtube με τον Ομπάμα έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή στα δεκαπεντάχρονα από κάθε άλλη πανάκριβη παγκόσμια καμπάνια ευαισθητοποίησης που κοστίζει εκατομμύρια και απαιτεί χρόνια για να υλοποιηθεί.

Και όπως έχουμε ξαναπεί, τα παιδιά μας βασικά χρειάζονται καλές ιστορίες και σπουδαία παραδείγματα που θα τα εμπνεύσουν να αλλάξουν τον κόσμο. Η Γκρέτα εξελίσεται στο σπουδαιότερο από αυτά.

Η Γκρέτα μπορεί να κάνει τα σημερινά δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα να καταναλώνουν λιγότερο, να καταναλώνουν σωστότερα και να ανακυκλώνουν πολύ. Να κάνουν σκοπό της ζωής τους την σωτηρία του πλανήτη και την βελτίωση του σημερινού τρόπου ζωής. Να παθιαστούν με αυτό το όραμα, να εφορμήσουν στην επιστημονική γνώση και να πειραματιστούν εμμονικά στα εργαστήρια για την εξεύρεση νέων λύσεων και την υλοποίηση καινοτόμων ιδεών.

Μέσα από αυτά τα σημερινά δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα είναι που θα ξεπηδήσουν οι αυριανοί επιστήμονες και ακτιβιστές, αυτοί και αυτές που θα εξελίξουν την σημερινή γνώση και τεχνολογία και θα βρουν τους τρόπους να διατηρήσουν τον πλανήτη βιώσιμο. Διότι στην τεχνολογία βρίσκεται η μόνη μας ελπίδα για το κλίμα.

Για αυτό λοιπόν χρειαζόμαστε την Γκρέτα και για αυτό πρέπει, ειδικά οι άνθρωποι της εκπαίδευσης, να είμαστε ευγνώμονες και ταπεινοί απέναντι της. Διότι, σαν άλλος Απόστολος Παύλος, η Γκρέτα είναι ο νέος ευαγγελιστής που ήλθε από το πουθενά για να κηρύξει στα παιδιά μας την θρησκεία της μελλοντικής τους Επιβίωσης.

Γιάννης Γιαννούδης

Το άρθρο Για αυτό λοιπόν χρειαζόμαστε την Γκρέτα εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Αν και μου αρέσει πολύ, υπάρχουν και πράγματα που με δυσκολεύουν. Όλα αυτά τα παιχνίδια δεν είναι μόνο για μένα. Χρειάζεται να τα μοιραστώ με όλα τα υπόλοιπα παιδιά που είναι κάθε μέρα δίπλα μου. Και δεν φτάνει μόνο αυτό! Έχω να μοιραστώ και τις δασκάλες μου μαζί τους! Αυτό με δυσκολεύει πολύ. Πολλές φορές νευριάζω και χωρίς καν να προλάβω να το σκεφτώ σπρώχνω, γρατζουνάω και χτυπάω. Μερικές φορές μάλιστα δαγκώνω κιόλας.»

Μια καινούρια συνθήκη, μια αρχή, όσο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική και να είναι δεν παύει να είναι άγνωστη και ανοίκεια, κάτι που τις περισσότερες φορές προκαλεί φόβο και άγχος. Ένας ενήλικας μέσω του λόγου μπορεί να λεκτικοποιήσει τους φόβους του και έτσι να εκφράσει το άγχος του.

Τι συμβαίνει όμως σε ένα παιδί δύο χρονών που βιώνει μια τόσο σημαντική αλλαγή στη ζωή του;

Σύμφωνα με τον Piaget, το παιδί στα 2 πρώτα χρόνια της ζωής του βρίσκεται στην αισθησιοκινητική περίοδο. Αυτό σημαίνει πως μαθαίνει τον κόσμο γύρο του μέσα από τη κίνηση και τις αισθήσεις. Χρησιμοποιεί όλες τις αισθήσεις, πειραματίζεται μέσα από αυτές, βιώνει νέες καταστάσεις και σιγά σιγά αρχίζει να δημιουργεί σχέσεις με τους συνομηλίκους του. Βιώνει καθετί καινούριο μέσα από το σώμα του. Μια σημαντική αλλαγή λοιπόν που εμπεριέχει αγωνία και άγχος μπορεί να εκφραστεί από το παιδί με πιο έντονες αντιδράσεις.

Κάτι που για μας τους ενήλικες φαντάζει «επιθετικό», για τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι ο βασικός τρόπος – ο δρόμος για να μάθουν τον κόσμο και να εκφραστούν.

Γιατί εκτός από μέσο πειραματισμού, μια σωματική αντίδραση του παιδιού μπορεί να αποτελέσει και μέσω έκφρασης συναισθημάτων. Ιδιαίτερα στην φάση που η λεκτική επικοινωνία δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη ώστε το παιδί να εκφράσει την επιθυμία, τον θυμό ή την απογοήτευσή του, όλα αυτά τα συναισθήματα που το κατακλύζουν σωματοποιούνται και εκφράζονται με τέτοιου είδους συμπεριφορές. Έτσι λοιπόν ένα παιχνίδι για παράδειγμα, που μπορεί να αποτελέσει το μήλο της Έριδος γίνεται η αφορμή για ένα δάγκωμα ή άλλου είδους ξεσπάσματα (χτύπημα, σπρώξιμο κ.α.).

Ποια η θέση του ενήλικα σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις του παιδιού; Φυσικά η έκφραση ακραίων συναισθημάτων δεν βοηθούν, ούτε όμως και η αδιαφορία. Το παιδί που δαγκώνει ή χτυπάει όπως και αυτό που δαγκώθηκε/χτυπήθηκε χρειάζονται, την υποστήριξη και την αποδοχή του ενήλικα. Είναι αυτός που μπορεί να βοηθήσει το μεν να λεκτικοποιήσει την επιθυμία ή το συναίσθημά του και το δε να μην επιτρέπει συμπεριφορές που δεν του αρέσουν. Σίγουρα ο σεβασμός προς την ανάγκη του παιδιού το γεμίζει σιγουριά και ασφάλεια για να βιώσει πατώντας στα πόδια του κάθε αλλαγή που έρχεται στη ζωή του.

Το άρθρο “Μερικές φορές μάλιστα δαγκώνω κιόλας” εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μπαίνοντας στο σχολικό, η Αριάδνη (3 ετών) με περίμενε για να μου διηγηθεί τη μέρα της. Ξεκίνησε τη συζήτησή μας λέγοντας πως το πρωί πήγαν εκδρομή με την τάξη της. Την κοιτούσα απορημένη γνωρίζοντας ότι εκείνη την ημέρα δεν πραγματοποιήθηκε κάποια εκδρομή στο τμήμα της. Κάπου εκεί όμως κατάλαβα οτι κάτι είχε στο μυαλό της. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο διάλογος μας…

– “Αριάδνη μου σήμερα απ’ όσο ξέρω δεν πήγατε εκδρομή στο πάρκο, μήπως έχεις μπερδευτεί;”
– “Όχι, πήγαμε με το σχολείο μου σου λέω”, απαντά λίγο θυμωμένη.
– “Κι εγώ τότε πως σε είδα στην αυλή να παίζεις με τα παιδιά;”

Τότε με κοίταξε στα μάτια και ήταν σαν να ήθελε να μου πει: “Μη βιάζεσαι, άκουσε με”.

– “Δηλαδή δεν πήγαμε εκδρομή με αυτό το σχολείο, πήγαμε εκδρομή με το δικό μου σχολείο”.

Εκεί άρχισα να μπερδεύομαι αρκετά η αλήθεια είναι.

– “Θα σου πω έναν μυστικό (μου λέει και γελάει). Υπάρχει ενα σχολείο που το ξερω μόνο εγώ, είναι στο κεφάλι μου.”

Της χαμογέλασα με ενθουσιασμό και τότε προσπαθησα να συλλέξω κάποιες πληροφορίες ρωτώντας την πώς είναι αυτό το σχολείο.
Το προσωπο της ήταν τοσο χαρούμενο καθώς ξεκίνησε να μου το περιγράφει!

– “Αυτό το σχολείο έχει πολλά φουσκωτά γεμάτα νερό που γινόμαστε μούσκεμα, πολλές κούνιες που κάθομαι και κάνω με τη φίλη μου την Εύα, έχει πολύχρωμους τοίχους, μερικά λουλούδια που κόβω και πάω στη μαμά μου, έχει χρωματιστές κορδέλες, υπάρχουν και αυτοκίνητα που παίζει συνέχεια ο Μιχάλης με το Λέων. Έχει και λάσπη και τα αγόρια μου λερώνουν τα φορέματα μου και δε μου αρέσει πάντα (εκεί κατσούφιασε λίγο). Παίζουμε όλη μέρα σε μια μεγάλη αυλή φώναξε (και ξαναβρήκε το χαμόγελό της)”.

– Τότε την ρώτησα αν κουράζονται καθόλου απο το παιχνίδι. Κι όμως, είχε απάντηση και γι’ αυτό.

– “Ναι μου λέει κουραζόμαστε, αλλά όχι πολλές φορές. Τότε καθόμαστε και τρώμε μακαρόνια. Σε αυτο το σχολείο που έχω στο κεφάλι μου είναι και η κυρία Ρούλα και μας μαγειρεύει κάθε μέρα μακαρόνια με κιμά“.

Η αλήθεια είναι, πώς θα μπορούσε να λείπει η κυρία Ρούλα από ένα τέτοιο σχολείο και φυσικά σε ποιόν δεν αρέσουν τα μακαρόνια της;!

– “Μετά διαβάζουμε ιστορίες και κοιμόμαστε για λίγο. Ελένη δες, αυτό είναι το σχέδιο για το σχολείο που έχω στο κεφάλι μου“.

Αυτά είπε και μου έδειξε μια ζωγραφιά με πολλά χρώματα και σχήματα που κρατούσε στα χέρια της απ’ όταν μπήκε στο σχολικό. Η Αριάδνη είχε σχεδιάσει σε ένα χαρτί το σχολείο “των ονείρων της”…

Το άρθρο Υπάρχει ένα σχολείο που το ξέρω μόνο εγώ εμφανίστηκε πρώτα στο Dorothy Snot.